فیلم «رخ دیوانه» به کارگردانی ابوالحسن داوودی مجموعهای از کلیشههایی است که در ظاهری فریبنده و اغواگر، محتوایی کهنه و فاقد خلاقیت را نمایش میدهد؛ گروهی از جوانان در یک موقعیت خاص گرفتار میشوند و بهطور مکرر و سلسلهوار به هم دروغ میگویند. تصویر فیلم از نسل جوان، همان تصور بارها تکرار شده در سینمای ایران است؛ جوانانی که یا خلافکار هستند، یا مرفه و غربزده! محور اصلی مضمون فیلم «رخ دیوانه» قرار گرفتن تعدادی جوان از دو قشر متفاوت اقتصادی در یک موقعیت خاص است. البته نگاه فیلم به این موقعیت اصلاً بیطرفانه نیست. این فیلم بهطور آشکار، به حمایت از «بچه پولدارها» پرداخته است. به گمان فیلم، فشارهای جاری بر قشر فرودست جامعه نه به دلیل مناسبات نادرست اقتصادی، بلکه ناشی از بدرفتاری این آدمهاست. با فیلمی روبهرو هستیم که میگوید فرزندان کاخنشینها، آن گونه که همه فکر میکنند نیستند و حتی در جوانمردی از سایر مردم هم سبقت میگیرند و بچههای پایینشهری، نامرد و ریاکار هستند و برای پول دست به هر کاری میزنند! در نهایت نیز پولدارهای فیلم هستند که باقی میمانند و راه خود را میروند و محرومهای فیلم، به دست همدیگر کشته میشوند.
مضامین اخلاقی و اجتماعی «رخ دیوانه» نیز از شدت کهنگی بوی نا میدهند! معمولاً در این جور فیلمها انواع و اقسام جرائم و رفتارهای بزهکارانه به خورد مخاطب داده میشود و سرانجام همه چیز با یک پیام سطحی و شعاری جمع میشود. پیامهایی از این دست که دروغ و کلاهبرداری کار بدی است، یکروزه نمیتوان میلیاردر شد، فقیرها باید دست از حسادت به پولدارها بردارند و... به همین پیشپاافتادگی! تصور بیمارگونه اینکه «ایرانیان به طور ژنتیک دروغگو» هستند که اولین بار در «جدایی نادر از سیمین» مطرح شده بود و به برخی دیگر از فیلمها سرایت کرد، در «رخ دیوانه» هم به نمایش درآمده است. چون همه فیلم بر پایه دروغ و فریبکاری آدمها شکل گرفته است.
نقشآفرینی بازیگران فیلم نیز همه تکراری است؛ طناز طباطبایی عین نقش خود در فیلم «مرهم» را تکرار میکند، ساعد سهیلی مشابه «کلاشینکف» است، امیرمحمد زند مانند سریال «مثل شیشه» پلیس شده است، بیژن امکانیان همان پدر شیک و ثروتمند اما مستأصل و درمانده «تقاطع» است و صابر ابر هم همان صابر ابر همیشگی است.
نمیتوان «رخ دیوانه» را فیلمی درباره شبکههای اجتماعی دانست. این سوژه در فیلم محو است و فرازونشیبهای روایی فیلم هیچ ربطی به فیسبوک ندارد. وقتی میتوانیم بگوییم یک فیلم به آسیبشناسی یا تحلیل شبکههای اجتماعی پرداخته که این موضوع، نقشی محوری و عامل را در فیلم بازی کند که در این فیلم اینگونه نیست.
